صفحه نخست | لیست مطالب | آرشیو مطالب | ارتباط با ما

شعر ا ز امیری : کوفه يعني؟

کو فـه یعـنی  شـهــر غـمهــا  ی علی                      یا د نخـلسـتا ن و شـبــها ی علی

کو فـه یعـنی شــا م  تا ر ا شک و آ ه                       سرزمـیــن مـرد ما ن د ل سیا ه

کو فـه یعـنی د رد  و رنــج و آ ه سرد                          با حـقـیقـت مرد ما نش د ر نبرد

کو فـه یعـنی بی  و فـا ئی بی  صـفــا                      خا صــه آ نهــم با عـلی مرتضی

کو فـه یعـنی بغـض پنهــا ن د ر گـلـو                         بسـته غــم را ه سخـن بی گفـتگو

کو فـه  یعنی  ما  جـر ا  د  ر ما  جرا                          قـصۀ شـمـشـیر و آ ن فـرق د و تا

کو فـه  یعنی غـر بت   و خـو ن جگـر                         آ ختن تیغ  ا  ز پی  شـق  ا لقـمــر

کو فـه  یعنی د ید ه ا ز غـم خـونفشا ن                    د  ر عــز ا بنشـستن پیر و جـوا ن

کو فـه  یعـنی نا  له  و ا فـغــا ن و غم                       ا بتــلا  د  ر ا بتــلا  د ا غ  و ا  لم

کو فه  یعنی سوگ و درد و شوروشین                     گـریه  بر مظـلــو می با ب  حسین

کو فه  یعنی   بز م   غــم  شهـر عـزا                       تا  ا  بد غـمـخـا  نه  و ما تم  سرا

کو فه   یعنی   چـشــمۀ   چـشـم   یتیم                  بهـر مسکین و ا سـیر د ل د و نیم

ا ی ا میری بس  کن ا ز ا ین ما جـرا                          گر یه  کن  بهـر علی  شـیر خـد ا

0000000000

شعر از گلچین نوائی : داره الاماره کوفه

نا د ره مرد ی ز عرب هو شمند                  گفت به عبد ا لملک از روی پند

زیر همین  گنبد و ا  ین با ر گا ه                  روی همین مسند واین تکیه گا ه

بو د م  و د  ید م  بر ا  بن زیا د                   ظلم  چها  ر فت  بشا  ه  عبا  د

د ر سپر ی چو ن  سپر آ سما ن                 غیرت خورشید سری ا ند ر آ ن

سر که هزا رش سر و افسر فد ا                  وا رث د  ستا  ر ر سو ل  خد ا

بو د  سر شا ه  شهید ا ن  حسین             سبط   نبی فا طمه ر ا نو ر عین

بعد د و روزی سر آ ن خیره سر                   بد    بر مختا  ر  بر و ی  سپر

بعد که مصعب سر و سردار شد                  د ستخو ش ا  و  سر مختا ر شد

ا ین سر مصعب بودت د ر کنار                    تا چه کند  با  تو  د گر روزگا ر

هین تو شد ی بر زبر این سریر                   تا چه کند با تو د گر  چر خ  ببر

0000000000

شعر از ديوان سید محمد تقی مقدم : تنور خولی در کوفه

چه آ  مد ا  ز جنا  ن د  خت  پیمبر               ز خا   کستر گر  فت آ  ن  را  س ا نو ر

کشید ا  ز سینه آ  ه و نا  له ا ز د ل             کي ا  ی سر روی خا  کت د ا ر ه منز ل

شو د  ما  د  ر به  قر با  ن   سر تو              به  خو  ن   آ  غشته  ر ا  س ا  نو  ر تو

تو آ  خر ز  یب عرش کرد  گا ری                  که  ا  ز  جو ر فلک ا ینگو نه خو ا ر ی

تو ئی آ  ن   نو  گل   با  غ    پیمبر              لبت   ا   ز   تشنگی   خشکید   ه  خنجر

به ا  شک د  ید  گا ن ا ز چهرۀ تو                برو بم   خا  ک  و خو ن  ا  ز د  ید ۀ تو

0000000000

شعرازناصح : تنورخولي د ركوفه

ا ي سرببريد ه دورا زوطن منزل مبا رك                      اي شهيد غرقه درخون بي كفن منزل مبارك

اي سرببريد ه آ خرروي خا كسترچرا يي                    خوش نمودي روي خاكستروطن منزل مبارك

كوعلمد ا روجوا نا ن عزيزت لشكرت كو                     يا ورت كوجعفرت كواصغرت كواكبرت كو

صاحبان منصب وسربازوافرادتوچون شد                    كوجلالت اف براين چرخ كهن منزل مبارك

ميهما ن راهيچكس د ركنج مطبخ جانداده                ميزبا نت روي خا كسترچرا را ست نها د ه

ماد رت زهرا ببين با چشم ترا زجنت آمد                  جد ه ا ت نزد توبا صد آه ودردوحسرت آمد

0000000000

كتاب اصول مداحي 2: تنورخولي دركوفه

فرشتگا ن همه جمعـنـد گرد خا نه من                     تو كيستي  مگـرا ي قـبـله زما نه من

تـنـو رخا نه مـن گلـستا ن عشق شد ه                   توا زكد ا م چمن آ مد ي به خانه من

چـه شـد كه  آ مـد ي به خـا نه خـولي                     كه رفـت زآ مـد نت صبرمادرانه من

توميوه د ل زهرايي اي حسين غريب                       به نـ‍‍خل آرزوي من تـويي جوانه من

به ميزبا ني خـود شرمگـين زهـرا يم            كه ميهمان رااشك است آب ودانه من

صد ا ي گريه زهـرا بگو ش مي آ يد              گرفته بزم عزا نيمه شب به خانه من

0000000000

شعرازفصيح الزمان تهراني:تنورخولي دركوفه

كـيـستي  ا ي سـر زكـجـا آ مــد ي              ا يـن  د  ل  شــب مـنــزل مـا آ مد ي

چون نگرم  بي كس و بي يا ورت                كا ش  نـمـيــز ا  د  تـو ر ا مـا د رت

اي سرپرخو ن زچه  ا فسرد ه ا ي               هـست يـقـيـنــم كه جـو ا ن مرد ه ا ي

گلشن روي  تـو عجب با صفا ست              ا ي سرپـرخـون بد نـت د ركجـا ست

ا ي سر بـبـريـد ۀ  د و ر ا زوطـن                  چـيــد ه شـد ي  كي  ز د رخـت بد ن

د ا شتي ا ي سر چقد رجا ي زخم             يكسره زخـم ا ين هـمــه با لا ي زخـم

0000000000

شعر ا زنا شنا س: مسلم بن عقيل دركوفه

از جفا ی فلک و گرد ش دورا ن مسلم                     ما ند درکوفه چو سرگشته و حیران مسلم

با تن خسته لب تشنه و ا حو ا ل  فکا ر                    گشته   نا  چا ر گر فتا  ر لعینا  ن  مسلم

سر هر کوچه و بازار به خواری گردید                         سر عر یا  ن   به سرا ستر عریا ن مسلم

زغم غربت و از دوری فرزند و عیا ل                           اشک می ریخت برخسار چو باران مسلم

با زوی بسته چو آ مد  به بر ا بن زیا د                      بو د با نا له و غم  سر به گر یبا  ن مسلم

آ ه و فریا د که ا ز زا د ۀ مرجانه شنید                       بی سبب ا  ین همه د شنا م فرا وا ن مسلم

از پی کشتن  ا  و تیغ  چو جلا د  کشید                   زیر شمشیر به صد نا  له  و ا فغا ن مسلم

گفت ا ی باد صبا زود بر و نزد حسین                       گو به ا و کشته شد از خنجر عدوان مسلم

خواست تا ا ز شهد ا ر تبه سبقت گیرد                    د ا د جا ن را بر ه شا ه  شهید  ا  ن مسلم

 0000000000

شعرا زمحمدعلي شهاب : مسلم بن عقیل در کوفه

من غـربت علي را د رشهـركوفـه ديدم                      د رشهـربي وفايان زخـم زبا ن شنيدم

روزي تما م مـرد م برگرد من به بيعت                       شب د ركـنا رم ا ما د يگركسي نديدم

كـوچاهـها ي كوفـه تا د رد د ل بگـويم                       كونا له ها ي حيد ركزما تمش خميدم

دربين كـوچـه وشـب با د ربهـا ي بسته                    پشـت د ري نشسته يا د تـو شـد اميدم

د رشـا م آ خـرخـود د ريـا د كا روا نـم                         اي شب توشاهدي كه هرگزنيا رميدم

كوچه به كوچه رفتن اوج غريبي ام بود                      باياد كوي زهرا د رخاك وخون تپيدم

سرروي د ا رعشق وجسم فتاده برخاك                    سوي توا ي حسين جان شدكعبه اميدم

شعرازمحمدعلي شهاب:مسلم بن عقيل دركوفه

برسرد ا رعشقـت ، خـو ن مـن زد شكـو فـه              من فــد ا يي شد م  تا تو مـيــا يي  به كــوفـه

چون توميگرد ي عريا ن بي كفن روي دارم                چون توميگردي عطشا ن تشنه جان ميسپارم

عهــد وپيما ن شـكستند كـوفـيــا ن بي وفا يند           كود كا ن را ميا و ركـو فـيــا ن بي حـيــا يند

د رهـياهـوي طو فا ن كوفه زد خنجرا زپشت              كوفيان نه،حسين جان،بي كسي ات مراكشت

د ر د يا رغــريـبــا ن  ا ي  مــر ا  آ شـنا يم                 برسرمـن بـيــا كـه د ر رهـت جـا ن فـد ا يم

چون كـبــوتر پيا مت جـا نب  كــو فـه برد م                تيرعشق تـوآ مـد  ا زغـمــت جـا ن سـپرد م

سجد ۀ عشق من برخا ك كو يت حسين جا ن           هرچه د ا رم فـد ا ي تارمو يت حسين جا ن

0000000000

شعرازمحمدعلي شهاب: مسلم بن عقيل دركوفه

د ركــو فـه رنـج و بـلا تنهــا ي تنهــا                           شد كوچه گرد ي كا رمن با يا د زهرا

د ررا ه عشق فـا طمه من سينه چا كم                    با يا د خا ك چا د رش  برروي خا كم

د رزيرلب خوا نم ترا مولاحسين جان                         كـوفه ميا كـوفه ميا مـولا حسين جـا ن

جا نم فـد ا ي د لبـرد و را زو طن شد                         د ا را لأما ره همچود ا رعشق من شد

من سربـد ا رعشق  زهــرا  و حسـينم                     با يا د  زينب گـشته  بـرپا شـوروشـينم

همچون علي د ركو فه بي يا روغريبم                      با شـد حـسينا  يا  د  تـو تـنـها حـبـيـبـم

مولاحسين جـا نم ببين سوزو گـد ا زم                     د رلحـظـۀ  آ خـرتـو يي  ذ كـرنمـا زم

0000000000

شعرازناشناس:مسجدكوفه وضربت خوردن مولا

به صبح نوزد هــم  د رسجـو د  بعـد قـيـا م                نمـا زنا فـلــه ا ش را نـد ا د ه بود ســلام

چه گـو يم  ا زستـم  روزگا رود هــرزبـون                    كه گشت د ست قضا  زآ ستين ظلم برون

رسيد  ضـربت شـمشـيركـيـن به  تا رك ا و                چـومـا ه چـا رد ه منشـق سرمـبــا رك ا و

عمامه خون وجبين خون وچهره خونين شد               محـا سن شه د ين  د رنمـا ز رنگـيـن شد

ند ا بلـنـد  شـد  ا زجـبـرئـيــل  چـو ن زسما               ا لا ا لا قـتــل  في ا لصــلـو ة  شيـرخـد ا

شنـيـد  زينب غـمــد يـد ه  د سـت  برسرزد               د و يد و د ست  د گر د ا من برا د ر زد

ا ما م مـمـتـحـن آ ن سرخ روي هرد و سرا                 رو ا ن به مسجد و ورد زبا ن به وا ا بتا

حسن گرفـت سـر با ب خـو يش  بـر د ا من               حسين مـقــد م  با بش نهــا د و جـه حسـن

گهي به كـو فـه  فـغــا ن كرد بهر فرق پد ر                  گهــي به كــربـبـلا  نا له  كـرد بهــرپســر

چگــونه زنـد ه  بمـا نـم  زبعــد  مـرد ن تو                  چسا ن نظا ره نما يم به جا ن سپرد ن تو

0000000000

شعرازجودي:زينب (س)دردارالأماره كوفه

زينب به كوفـه جا چـو بد ا رالأما ره كرد                     بي صبرشد چنا نكه به تن جا مه پا ره كرد

لب پرزخند ه د يد به هركس كه بنگريست                 كف پرخـضا ب د يد به هـرسونظا ره كرد

پوشيد رخ زمـو ي پريشا ن د را شك وآ ه                  گرد و ن سيا ه  و خـرمن مه پرستا ره كرد

ا بـن زيـا د روي بـه زينب نمـود و گـفـت                     حرفي كه رخنه هـا بد ل  سنگ خا ره كرد

د يـري  نـبـو د   تا  زغــم  كشـتن  حسين                منت خـد ا ي را كه غـمـم  زود چا ره كرد

د يـد ي  كـه تـيــغ شحنه قهـرم چوشد بلند              نه رحم برجـوا ن و نه برشيرخـوا ره كرد

د يد ي كه سربرهـنه  ترا پا ي تخـت من                   حا ضرزما نه با د ف وچنگ ونقـا ره كرد

زينب چو رعد نا له زد ل بركشيد وگفت                     كا ي بي خـبـرزحـق زتـوبا يـد كـنا ره كرد

كشتي زتيغ كينه كسي را كه ذ وا لجلال                  وصفـش  به  آ يه آ يه قـرآ ن ا شـا ره كرد

كشتي زرا ه ظـلـم كسي را كه ا زغمش                  خـيـرا لنسا به خـلد برين جـا مه پا ره كرد

پس آ ن لعين به خشم شد وا زره غضب                  برحـا ضرين به كشـتن زينب ا شا ره كرد

يكبا ره چا ك زد به گريبا ن سكينه گفت                    آه وفـغـا ن كه چـرخ يـتـيـمم د وبا ره كرد

جودي خموش با ش كه ا ين آ ه آ تشين                   خـرگـا ه مهــر پرشـررا زيك ا شا ره كرد

نوشته : کربلایی مهدی - ن    نظرات :
به روایت لینک:
اخبار جهرم : [ بازدید ]
پخش مستقيم حرم حضرت امير المومنين علي (ع) : [ بازدید ]
پخش مستقیم حرم حضرت اباالفضل العباس(ع) : [ بازدید ]
پخش مستقیم حرم امام حسین(ع) : [ بازدید ]
پیش ثبت نام عتبات عالیات : [ بازدید ]
ادامه لینکها ...
*توجه : درج لینک های گوناگون به منزله تایید محتوای آنها نمی باشد!
تمامی حقوق مادی و معنوی این مجموعه برای صاحب اثر محفوظ می باشد!
کپی برداری از مطالب ، تنها با ذکر نام و لینک منبع مجاز می باشد.